"Hayat, bir okuldur."
Kuşkusuz, kendini aşmak isteyene...
Kimi insan, aynı dersi ömrü boyunca tekrar eder; kimi ise bir tek cümleden, bir bakıştan, bir vedadan koca bir ömürlük anlam çıkarır.
Geçen gün bir aile dostumuzla ölüm üzerine konuşuyorduk. Söz döndü dolaştı, insanın bu dünyadaki yerine geldi.
Benden yaşça büyük olduğu için hep “abla” diye seslendiğim o güzel insan, bir yerde durdu ve şöyle dedi: “Hepimizin gideceği yer orası kuşkusuz. Ama kaldığımız sürece bu dünyada yapılacak iş bitmez.”
Gerçekten de yapılacak iş hiç bitmiyor.
Bir çocuğun başını okşamak, susayan bir hayvana su vermek, kırılan bir kalbi onarmaya çalışmak, toprağa bir fidan dikmek, affetmeye çalışmak, özür dilemek, yeniden başlamak…
İnsan ömrü, bunların hepsini tamamlamaya yetmiyor belki ama yine de insan, tamamlayamayacağını bile bile yürümeye devam ediyor her zaman.
Sonra gülümsedi ve sözünü şöyle tamamladı: “Bazıları sanır ki bu dünya bir handır. Yanılıp da inanma sakın ablam. Dünya, hiç abartısız kocaman bir hamam.”
Han, gelip geçenlerin kısa süre konakladığı bir yerdir. Hamam ise yalnızca girip çıkılan bir mekân değil; insanın yüklerinden arınmaya çalıştığı yerdir.
İnsan bu dünyada ter döker, isterse her türlü pislikten arınır ve hafifler.
Kimileri bu dünyayı bir sınav salonu olarak görür. Her davranışın, bir karşılığı olduğuna inanır.
Kimileri onu büyük bir bahçe olarak görür, ekilen ve biçilen...
Kimileri de hayatın hiçbir kesin cevabı olmadığını, insanın yalnızca kendi anlamını aradığını düşünür.
Belki de bütün bu görüşlerin bir ortak noktası vardır: Hayat boş ve amaçsız bir uğraş değildir.
Başka bir söyleyişle hayat, bitirilmesi gereken bir yarış değildir aslında.
İnsanın kendisini biraz daha tanıyabilmesi, biraz daha olgunlaşabilmesi, biraz daha iyi bir insan olabilmesi için sunulmuş bir yolculuktur.
Bu yüzden hayat gerçekten de bir okuldur. Ama herkese değil.
Sadece, öğrenmekten vazgeçmeyenlere…
Ve mezuniyet dediğimiz şey de ölüm değildir belki de.
İnsanın, yaşarken geride bıraktığı iyiliklerdir.
Çünkü insan gider. Sözü kalır, emeği kalır, merhameti kalır
Bir de, bir başka insanın yüreğinde yarattığı his... kalır.