Sonbahar…
Sararan yapraklar, değişen mevsim, sessizleşen parklar…
Günler biraz daha kısalır. Akşamlar biraz daha erken iner sokakların üzerine. İnsanlar yavaş yavaş evlerine çekilir. Parklarda çocuk sesleri azalır, banklar boşalır. Ağaçlar, aylarca taşıdıkları yapraklarını birer birer toprağa bırakmaya başlar.
Sanki doğa, bütün bir yaz boyunca biriktirdiklerini bir bir bohçasından çıkarmaya başlar.
Ve sonra bir bir vedalaşır.
Belki de sonbaharın bize öğrettiği en büyük şey budur: Hiçbir şey sonsuza kadar bizim değildir.
Ağaç yaprağını bırakır...
Gün yazı bırakır...
Toprak çiçeği bırakır...
Gökyüzü sıcaklığını bırakır...
İnsan da bazı şeyleri bırakmayı öğrenmelidir.
Kırgınlıklarını…
Eski alışkanlıklarını…
Geçmişte kalması gereken hikâyeleri…
Ve belki de yıllardır sırtında taşıdığı, kendisine ait olmayan yükleri…
Sonbahar biraz da mahsuplaşma mevsimidir.
İnsan kendisiyle baş başa kalır.
Yazın gürültüsü çekilirken hayatın sesi daha belirgin duyulmaya başlar. Sokaklar sessizleşir, rüzgâr konuşmaya başlar. Yağmur toprağa dokunurken insan kendi içine dokunur.
Bir süre sonra fark edersiniz:
Dışarıdaki sessizlik, aslında içerideki gürültüyü duyabilmek içindir.
İnsan bazen kalabalıkların içinde kendisine, kendi içine bakmayı unutur.
Herkese yetişmeye çalışırken kendisine yetişemez.
Herkesi dinlerken kendi sesini duyamaz.
Herkesi anlamaya çalışırken kendisini anlamayı unutur.
Sonra bir sonbahar günü…
Serin bir rüzgâr yüzümüze dokunur.
Yağmur toprağın kokusunu gökyüzüyle paylaşır.
Bir yaprak sessizce önümüzden geçip gider.
Ve insan birden durur...
Sanki hayat omzuna dokunup:
“Gözlerini içine çevir, biraz da kendine bak.” der.
İşte sonbahar biraz da budur...
İnsanın kendi ruhunun, kendi teninin, kendi varlığının farkına varması…
Hani insanın içi yanar da buz gibi bir bardak su içer, o ilk yudumda bütün bedenine yayılan serinlik vardır ya…
İşte sonbaharın serinliği de biraz öyledir.
İnsanın içini serinletir.
Kendine getirir.
Yeniden düşündürür.
Yeniden hissettirir.
Belki de bu yüzden sonbahar bir bitişten çok, yeni bir başlangıçtır.
Çünkü doğada hiçbir şey gerçekten bitmez.
Yaprak düşer ama ağaç yaşamaya devam eder.
Çiçek solar ama tohum toprağın altında geleceği bekler.
Güneş güne veda eder ama sabah yeniden doğar.
Kış gelir ama bahar bir yerlerde sessizce yeniden döneceği günlere hazırlanmaktadır.
Hayat da böyledir.
Bazı şeyler biter.
Bazı insanlar hayatımızdan çıkar.
Bazı yollar kapanır.
Bazı hayaller hüsranla biter.
Bazı kapılar bir daha açılmaz.
Ama her bitişin içinde görünmeyen bir başlangıç saklıdır.
Bazen insan bunu hemen göremez.
Çünkü kaybettiklerine bakarken kazanacaklarını çoğu zaman fark edemez.
Oysa hayat, biraz da bırakabilme sanatıdır.
Bırakmak, yenilmek değildir.
Bazen bırakmak, yeniden başlamaktır.
Bazen gitmek, kaçmak değildir.
Bazen gitmek, kendine doğru yürümektir.
Bazen gitmek, kendine doğru yürümektir.
Belki de bu yüzden insanın zaman zaman başını alıp gitmesi gerekir bir yerlere.
Her şeyden uzak…
Ama kendisine yakın...
Bir dağın yamacında, bir orman yolunda, bir dere kenarında...
Telefonlar susar.
Saatler anlamını kaybeder.
İnsan, bir süreliğine yalnızca insan olur...
Saatler anlamını kaybeder.
İnsan, bir süreliğine yalnızca insan olur...
Ne bir unvanı vardır.
Ne yetişmesi gereken bir işi.
Ne başkalarına anlatması gereken bir hikâyesi...
Sadece kendisi vardır.
Ve belki de insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey budur: Kendisiyle yeniden tanışmak.
Sonbahar biraz da bunu hatırlatır.
Yağmurun da bir güzelliği vardır.
Rüzgârın da.
Sessizliğin de.
Hüzünlü akşamların da…
Hayat yalnızca güldüğümüz, mutlu olduğumuz zamanlardan oluşmaz.
Bazen hüzün de vardır insanın hayatında.
Bazen yalnızlık da...
Bazen kaybetmek da...
Bazen susmak da...
Ve bazen bir yaprağın dalından düşüşü, koca bir hayatı anlatmaya yeter insana.
Yaprak düşer.
Düştüğünde ağaca küsmez.
Sonbahara isyan etmez...
Sadece zamanı geldiğinde kendisini bir rüzgara bırakır.
Her şeyi kontrol etmeye çalışmadan…
Her şeyi anlamlandırmaya uğraşmadan…
Rüzgar nereye götürürse…
Belki bir şiire.
Belki bir şarkıya.
Belki hiç bilmediği bir kasabaya...
Belki kendisinin bile unuttuğu bir düşe…
Belki de yıllardır aradığı o sessizliğe…
Belki bir şarkıya.
Belki hiç bilmediği bir kasabaya...
Belki kendisinin bile unuttuğu bir düşe…
Belki de yıllardır aradığı o sessizliğe…
Kim bilir?
Belki insanın aradığı şey uzaklarda değildir.
Belki aradığı şey, bütün o gürültünün yanı başında yıllardır sessizce kendisini bekleyen kendi içindedir.
Belki insanın aradığı şey uzaklarda değildir.
Belki aradığı şey, bütün o gürültünün yanı başında yıllardır sessizce kendisini bekleyen kendi içindedir.
Sonbahar bunu fısıldar.
Ağaçlardan düşen her yaprak bunu anlatır.
Yağan her yağmur biraz yeniden başlamayı…
Esen her rüzgâr biraz özgürlüğü…
Sessizleşen her sokak biraz yaşanmışlıkları…
Ve insan, bütün bunların ortasında bir an durup gökyüzüne baktığında şunu hisseder:
Bazı şeyler gidiyor.
Bazı şeyler geliyor.
Bazı şeyler bitiyor.
Bazı şeyler yeniden başlıyor...
Biz ise bütün bunların arasında, bazen bir yaprak kadar savunmasız, bazen bir ağaç kadar dirençli, bazen de bir rüzgâr kadar özgür olmaya çalışıyoruz.
Belki de hayat tam olarak budur.
Ne yalnızca kalmak…
Ne yalnızca gitmek…
Ne yalnızca kazanmak…
Ne yalnızca kaybetmek…
Hayat, bütün bunların arasında kendimizi kaybetmeden yürüyebilmektir.
Ve bazen…
Bir sonbahar akşamında…
Yağmurun sesini dinlerken…
Elimizi yüzümüze vuran serin rüzgâra bırakırken…
Hiçbir şey istemeden, hiçbir yere yetişmeden, hiçbir şeyi değiştirmeye çalışmadan…
Sadece yaşamak..
Bazen yeniden doğmak için baharı beklemek gerekmez.
İnsan, bir sonbahar akşamında da yeniden başlayabilir.
Belki bir şiir olarak…
Belki bir şarkı olarak…
Belki deli bir rüzgâr olarak…
Ya da kendisini sonbaharın rüzgârına bırakmış bir yaprak olarak…
Nereye savrulacağını bilmeden…
Ama hayatın her şeye rağmen bir gün mutlaka güzel olabileceğine inanarak…
Sonbahar...
İşte öyle bir şey!..
Eğitimci-Yazar