"Ne can bizim ne canan…"
Bu dünyada biraz yolcu, biraz da hatıraların emanetçisiyiz hepimiz.
Yaşadığımız, başı ve sonu olmayan ve herhangi bir kurala dayanmayan bir yolculuk.
Bir bakmışsınız bir vedaya hazırlanıyorsunuz istemeden, bir bakıyorsunuz bir veda ansızın çalmış kapınızı.
Bazen “Boş ver…” demek gerekiyor işte bu yüzden.
Çünkü insanın, her şeyi düzeltebilecek kadar güçlü bir varlık olmadığını öğretiyor bazen hayat insana.
Bazı kapılar ne kadar ısrarla çalınsa da açılmıyor.
Bazı yollar ne kadar emek verilse de bir yere varmıyor.
İşte o an insan anlıyor ki her mücadele kazanılmak için değilmiş meğer.
Bazı mücadeleler, vazgeçmeyi öğrenmek içinmiş.
Olmuyorsa olmuyordur.
Hayatı sürekli zorlamak, kırık bir dalı yeşertmeye çalışmaya benziyor.
Ne dal eski hâline dönüyor ne de insanın içindeki yorgunluk diniyor.
Bazen en büyük cesaret, geriye çekilmeyi bilmektir.
Çünkü vazgeçmek, her zaman yenilmek değildir; bazen kendini korumanın en sessiz biçimidir.
Dereler akar…
Taşlar yuvarlanır…
Ne su varacağı denizi bilir, ne de taş, duracağı yeri…
Ama ikisi de yoluna devam eder.
Bazen önlerine çıkan engelleri aşmaya çalışarak, bazen yön değiştirerek, bazen de durup yeniden hareket ederek…
Hayat da biraz böyledir. Her adımı hesaplamaya çalışmak, geleceğin bütün yükünü bugünden omuzlamak insanı sadece yorar.
Hayatın da kendine ait bir dili, kendine ait bir zamanı vardır.
Bu yüzden her şeyi düşünmek, her ihtimali hesaplamak, her kaybı telafi etmeye çalışmak zorunda değildir insan.
Yaşadığımız süreçte en değerli şey, haklı çıkmak değil; huzurlu kalabilmek, huzurlu yaşayabilmektir aslında...
Çünkü akıp giden sadece zaman değildir.
Giden, ömürdür.
Giden, sağlıktır...
Giden sevdiklerimizdir, umutlarımızdır...
Giden, sağlıktır...
Giden sevdiklerimizdir, umutlarımızdır...
Hayat bazen kazanmak değil, içindeki fırtınayı dindirebilmektir.
Bu yüzden insan sırtındaki yükleri korkmadan atabilmedir sırtından...
Bazı hesapların üstünü çizmesini bilmeli zamanı geldiğinde.
Bazı insanları bir daha geriye bakmadan bırakıp gidebilmeli.
Ve bazı cümleleri sadece tebessüm ederek bitirmek gerek.
“Boş ver be…"
Her şey olması gerektiği zamanda olur.
Olmayan da, belki hiç olmaması gerektiği içindir.
Gün geliyor insan bir şekilde anlıyor:
"Dünyayı değiştirmekten daha değerli bir şey varsa, o da kendi içindeki huzuru kaybetmeden yaşayabilmektir."