"Eylülde Gel"
Gençlik şarkılarının, romantizmin ve saf duyguların en güzel örneklerinden biridir Alpay’ın “Eylülde Gel” şarkısı.
İçten, samimi, sade ve doğal…
Sanki bir bestecinin değil, âşık olmuş bir gencin kalbinden kopup gelmiştir sözleri.
“Gidiyorsun işte, arkana bakmadan…”
Bir gencin, sevdiğinin ardından söylediği birkaç sade söz, yıllar sonra milyonlarca insanın ortak duygusuna dönüşmüştür.
Belki de şarkının gücü buradadır.
Büyük laflar etmez. Aşkı tarif etmeye çalışmaz. Duyguyu süslemez.
Olduğu gibi söyler.
Bir gencin içinden nasıl geliyorsa öyle…
“Tatil geldiği zaman ağlarım ben inan…”
Ne kadar yalın, ne kadar sahici.
Bir tatilin başlangıcını anlatırken aslında bir ayrılığı anlatır.
Tatil başlayacak, sevgili gidecek, günler birbirini kovalayacaktır.
Ama geride bir özlem kalacaktır.
“Nasıl geçer bu yaz, ne olur bana yaz…”
Belki de hepimizin gençliğinde buna benzeyen bir bekleyiş vardı.
Bir mektup, bir telefon...
Birinin bizi hatırlamasını, özlemesini, birkaç kelimeyle de olsa kendisinden haber vermesini beklerdik.
O günlerde beklemek bile başlı başına bir duyguydu.
Ulaşamamak, özlemi büyütür; özlemek, sevgiyi derinleştirirdi.
Bugün ise insan istediği kişiye birkaç saniye içinde ulaşabiliyor.
Bir mesaj gönderiyor, bir fotoğraf paylaşıyor, bir kalp işareti bırakıyor.
Ama garip bir biçimde, iletişim arttıkça birbirimize olan gerçek yakınlığımız azalıyor.
İnsanlar birbirlerini tanımadan birbirlerinin hayatına giriyor, birbirlerini anlamaya fırsat bulamadan çıkıp gidiyor.
Duygular günlük tüketilen ürünlere dönüştü.
Beğeniyoruz, vazgeçiyoruz.
Yaklaşıyoruz, uzaklaşıyoruz.
Merak ediyoruz, sonra unutuyoruz.
Belki de çağımızın en büyük çelişkilerinden biri de bu:
İnsan hiç olmadığı kadar iletişim içinde ama hiç olmadığı kadar yalnız.
Eskiden bir mektup defalarca okunur, yıllarca saklanırdı.
Çünkü o birkaç sayfanın içinde bir insanın zamanı, emeği, özlemi ve yüreği vardı.
Şimdi cümleler birkaç saniyede yazılıyor ve birkaç saniyede unutuluyor.
Belki asıl sorun teknolojinin gelişip değişmesi değil.
Çünkü sevgi acele etmez.
Dostluk acele etmez.
Özlem acele etmez.
Dostluk acele etmez.
Özlem acele etmez.
Aşk, insanın içinde sessizce büyür.
Bir bakışta başlar ama bir bakışta tamamlanmaz.
Bir insanı sevmek, onu zaman içinde tanımaktır.
Sesini, suskunluğunu, kırgınlığını, sevincini, korkularını bilmektir.
Bugün ise insanları çoğu zaman bir görüntüden, birkaç cümleden, birkaç paylaşımından ibaret sanıyoruz.
İnsanı tanımadan hakkında karar veriyoruz.
Dinlemeden cevap veriyoruz.
Anlamadan yargılıyoruz.
Ve belki de en önemlisi, duygularımıza yeterince zaman ayırmıyoruz.
Bu yüzden eski şarkıları dinlediğimizde içimizde açıklayamadığımız bir sızı beliriyor.
Sadece şarkıyı özlemiyoruz.
O şarkıyı yüreğinde hisseden gençliğimizi...
Bir insanı bütün varlığımızla sevebildiğimiz günleri de özlüyoruz.
Bir telefonun çalmasını heyecanla beklediğimiz akşamları…
Bir mektubu defalarca okuduğumuz geceleri…
Bir şarkıyı sevdiğimiz insanla özdeşleştirdiğimiz zamanları…
Belki o günler kusursuz değildi.
Belki hayat o zaman da zordu.
Belki biz o günlerin değerini yeterince bilemedik.
Ama bugün geriye dönüp baktığımızda anlıyoruz ki insan hayatının en büyük değerleri ; sahip olunduğu anda değil, kaybedildiği zaman anlam kazanıyor.
“Eylülde Gel” bu yüzden yalnızca bir gençlik şarkısı değildir.
Bir dönemin ruhudur.
Bir kuşağın aşk anlayışıdır.
Bir bekleyişin, bir özlemin, bir ayrılığın sesidir.
Ve belki de bize bugün unuttuğumuz bir şeyi hatırlatır:
İnsan yalnızca yaşamak için değil, hissetmek için de vardır.
Çağ değişebilir.
Şarkılar değişebilir.
Aşkların biçimi değişebilir.
İnsanların birbirine ulaşma yolları değişebilir.
Ama insanın sevilme, anlaşılma, özlenme ve bir başkasının kalbinde yer alma gereksinimi asla değişmez.
Belki de bugün ihtiyacımız olan şey geçmişe aynen dönmek değil, geçmişin güzel yönlerini bugünün dünyasına taşıyabilmektir.
Birbirimize yeniden zaman ayırabilmek…
Birbirimizi gerçekten dinleyebilmek…
Bir insanın gözlerinin içine bakabilmek…
Özlemeyi yeniden öğrenebilmek…
Ve sevdiğimiz insanlara, onları sevdiğimizi söylemek için bir gün daha beklememek…
Çünkü hayat geçiyor.
Mevsimler değişiyor.
Yazlar bitiyor.
Eylüller geliyor.
Ve bazı insanlar, bir daha dönmemek üzere hayatımızdan çıkıyor.
Eylüller geliyor.
Ve bazı insanlar, bir daha dönmemek üzere hayatımızdan çıkıyor.
Belki de bu yüzden eski bir şarkı çaldığında içimiz burkuluyor.
Çünkü o şarkı bize yalnızca geçmişi değil, geçmişte bıraktığımız kendimizi de hatırlatıyor.
Ve insan bazen bir şarkıyı dinlerken şunu düşünüyor:
Keşke zaman geri dönse…
Ve keşke o günlerin kıymetini biraz daha bilsek, keşke daha çok sevseydik.
Daha çok sarılsak daha çok konuşsak, daha az kırıp daha çok affetseydik.
Belki de “Eylülde Gel”in yıllar sonra hâlâ içimize dokunmasının nedeni budur.
Çünkü bazı şarkılar kulağımıza değil, hatıralarımıza söylenir.
Ve bazı şarkılar hiç eskimez.
Çünkü onları eskiten zaman değil, "insanın kalbi"dir.