Her türlü değerin ve mevkinin

parayla satın alınabildiği bir ülkede,

hukuk ve demokrasiden söz etmek

mümkün değildir.

''DELİ''

Her sabah kalkıp
Gökyüzünü boyarım
Hiç üşenmeden
Bazen boydan boya mavi
Bazen de mora çalan kahverengi

Benim işim gücüm bu
İnanın hoşuma gidiyor
Sizi mutlu etmek
Sevindirmek
Bazen de bir çocuk muzırlığında
Sinir etmek

Bilirim
Sizin işleriniz çok yoğun
Üstelik vaktiniz de sınırlı
Bir yanda günün telaşı
Bir yanda yaşam kavgası
Kolay değil doğrusu
Bitirmek şu dünyanın işini

Benimse
Yok öyle bir kaygım
Vaktim bol
Sabrım sonsuz
Ayrıca sıkılmam da
Yaptığım işten
Kafamdaki uğraştan

Gün
Yirmi dört saat
Yıl
Üç yüz atmış beş gün
Bir elimde fırça
Bir elimde boya
Gönlüm ne dilerse
Onu çizerim şu eski tuvale
Bazen bir Picasso
Tutkulu
Bazen bir Mozart
Coşkulu

Hani
Sormuyorum
Dersem yalan olur
Kendi kendime
‘’Şu dünyada
Kim akıllı
Kim deli’’

Kim olduğunu , ne olduğunu,
ne işe yaradığını bilmek
en büyük meziyettir.

Geriye dönüşü olmayan yolda,

bir değil, iki kere düşün.

Hepimiz bir oyuncuyuz aslında bu yaşamda;
rolünü iyi oynayan

alkışı hak edecek mutlaka.

''ORDU YÖNETİME EL KOYDU''

Haliçten geçiyorum bir gece vakti
Bezgin fabrika düdükleri çınlıyor kulaklarımda
Bir delikanlı koşuyor yine karanlığa
Elinde bir yığın bildiri
Elinde bir yığın umut
Savuruyor karanlığa

Dur
Yapma diyecek oluyorum
Yerdeki gazeteye ilişiyor gözlerim
‘’Ordu yönetime el koydu!’’

Hiçbir zaman dönmeyeceğini bilsek de,

ufka bakacağız hep ,

belki bir gün dönersin diye.